زندگی چندگانه من

خوب آخه من چيكار كنم... از عصر تا شب كه من خونه هستم همش كاراي لج درآر مي كنن بعد توقع دارن من هيچي هم نگم.. تشكر هم كنم...يعني مامانم منتظره ببينه من كي سر مي ذارم رو بالش بره سراغ ظرف و ظروف و انواع آلودگي صوتي خلاصه...از خير خواب مي گذرم ميرم كامپيوتر روشن مي كنم كه يه فيلمي ببينم يه غلطي بكنم..بعد آبجي كوچيكه يادشون مياد از صبح تا حالا چقدر با كامپيوتر كار داشته ...ميرم تلويزيون روشن مي كنم مامان مي گه بزن فلان كانال...اي خداااااااااااااااااااااا

هر چي فكر مي كنم نمي فهمم خ.س چه جوري پارسال كه مي تونستم خونه بگيرم تونست منصرفم كنه.

فكر كنم دوباره بايد فلوكسيتين بخورم.

زندگي تو شيراز به حالت عادي برگشته...مردم دوباره زير اندازاشونو پهن كردن تو چمران...چايي و قليون و شامشونو برداشتن آوردن با خودشون... دارن حالشو مي برن... سربازا هم دور فلكه علم و نمازي باتوماشونو گذاشتن كنار جيبشون... دارن تخمه مي شكنن و مي گن و مي خندن و كلي بهشون خوش مي گذره:(

خلاصه كه جاي همگي سبز!

آنکه مرگش

ميلاد پرهياهوی هزار شهزاده بود ...


نگاه کن!

پ.ن: نازلي آپ كرده و حالش خوبه خدا رو شكر.

خرداد ۱۳۸۸ بود دخترم

خرداد ۱۳۸۸ بود
گاهی اگر
خیره می‌شوم
به نقطه‌ای
از پس
آن خرداد است
دیگر
از پدر‌بزرگ نخواستم
خاطرات انقلاب را تعریف کند

روز به روز
ساعت به ساعتش
دقیق یادم است
چگونه بگویم
آن سال
بر ما چه گذشت
تو باور نمی‌کنی
از پشت‌بام کلاشینکف در‌آمد
از خیابان باتوم
تمام کانال‌های تلویزیون
چارلی چاپلین نشان می‌داد

فراموش نکن
به کودکانت هم بگو
روزی روزگاری
در ایران
وقت آن رسید
خرداد ۱۳۸۸ بیاید

ما با هم بودیم
شکست نخوردیم
و
تا همیشه داغ داریم

۲۸ خرداد ۱۳۸۸