اتاق ما..
روزا ميايم سركار.. هر كي حرف ميزنه ميگيم از اينكه ديروز كجا چه خبر بود.. كجا زدن..كجا كشتن... كيا رو گرفتن... حالا آزاد شدن يا نه...بعد هي فيلما رو نيگا مي كنيم... گريه مي كنيم..هي حواس خودمون پرت مي كنيم..مي گيم مي خنديم.... عصر ميريم خونه... بدون اينكه تو هيچ تجمعي شركت كنيم... ميريم خونه و يه هدفن مي ذاريم تو گوشمون هي گريه مي كينم... يا با كسي كه يه جاي ديگه دنيا پيگير تلفات برادرا و خواهراشه چت مي كنيم... بعد دوباره هي گريه مي كنيم.... بعد شب كه مي خوابيم تا صبح هزار بار از كابوس فرار و زد و خورد و كشت و كشتار مي پريم... صبح تن خستمونو از رختخواب جدا مي كنيم...چشمامون 11 روزه كه مي سوزه هي... خوب نمي شه...
+ نوشته شده در سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 13:47  توسط گندم
|

